Cud Wielkiej Nocy

„Chrystus Pan Zmartwychwstał! Alleluja!” - tymi słowami witają się w Wielkanoc wszyscy w mojej rodzinie, którzy wchodzą do swojego lub odwiedzanego domu. „Powstał żywy i prawdziwy! Alleluja!” odpowiadają ci, którzy są w środku. Piękne to słowa, prawdziwe i poruszające moje serce. Ale czy są mi bliskie na co dzień? Chciałabym, żeby świadczyło o tym moje życie, ale często tak nie jest.Dlaczego? Bo mocuję się z grzechem jak Dawid z Goliatem. Dziecko przeciw olbrzymowi. Gdyby nie Bóg, nie miałabym absolutnie żadnych szans, bo wielokroć upadam. A ile szans można dawać komuś, kto rani i krzywdzi? Ile razy wybaczać to, co złe? Ile razy wyciągać rękę do tego, kto błądzi? On to robi. Raz za razem. Pozwala włożyć koronę cierniową na głowę swojego Syna, przybić jego ciało do krzyża za popełnione przez nas grzechy, po to żeby odkupić moje i Twoje życie. Robi to z miłości, którą trudno pojąć. Na którą nie można zasłużyć. To nie wymiana. To dar, który jest naszym Zmartwychwstaniem.

Dlatego Wielkanoc to przypomnienie, że to jeszcze nie koniec. To nadzieja na nowe. To wdzięczność, że Bóg nigdy nie zostawia nas samych z naszymi zmaganiami. To czas na przemianę tego, co umarło w to, co żyje. Sobie i Wam życzę, żeby ta przemiana wypełniała nasze serca wiarą, nadzieją i miłością – nie tylko w ten świąteczny czas.