ZNAJDŹ NA STRONIE

 

Tadeusz Jarosz (na pierwszym planie) naprzeciw swoich zawodników

Wszystkich Świętych to czas wspominania tych, którzy odeszli. W tym roku środowisko związane ze strzelińskim boksem pożegnało dwie osoby przez wiele lat oddane tej dyscyplinie: Tadeusza Jarosza i Franciszka Jaszczyszyna. Wspomina ich Janusz Kubś, były bokser ze Strzelina, podopieczny Tadeusza Jarosza.

Tadeusz Jarosz najpierw był zawodnikiem, a pod koniec lat 60. trenerem strzelińskich pięściarzy. Janusz Kubś rozpoczął treningi pod jego okiem w 1968 roku. Jak wspomina, w tamtym okresie w Strzelinie działała bardzo dobra drużyna, a część zawodników trafiła później do silniejszych klubów. Dla Kubsia niezwykle ważną nauką, jaka płynęła z klubu, chyba ważniejszą niż same wyniki sportowe, było to, czego Jarosz uczył młodych ludzi poza walką w ringu. – To był bardzo kulturalny człowiek. Uczył nas, że ring to nie ulica. Uratował kilkanaście osób przed więzieniem. Chłopaki wcześniej się bili na ulicach i nie mieli gdzie się wyładować. Klub i treningi stały się miejscem, gdzie tę energię wyładowywali. Boks to jest nauka bicia, ale na zasadach sportowych. Ja sam rozrabiałem na ulicy, ale on mnie ustatkował – wspomina Janusz Kubś. 

Nie tylko trener

Jarosz miał wśród młodych zawodników duży autorytet. Nasz rozmówca wspomina go jako człowieka z charyzmą, który potrafił wymagać posłuszeństwa, ale jednocześnie przekazywał swoim podopiecznym zasady wykraczające daleko poza sport. Uczył szacunku do drugiego człowieka i tego, że przewagi fizycznej nie wolno wykorzystywać poza ringiem. – Ludzie go szanowali. Przyjąłem od niego te wartości, których mnie uczył: kulturę i szacunek do drugiego człowieka. Nie bij kogoś, jeśli wiesz, że jesteś silniejszy. Nie bij słabszego. To są rzeczy, które naprawdę mają wartość – podkreśla były pięściarz.

Jak wspomina Kubś, Jarosz poświęcał młodzieży bardzo dużo czasu, niejednokrotnie kosztem własnego życia rodzinnego. Praca z zawodnikami nie była dla niego wyłącznie sportowym obowiązkiem. Angażował się w ich wychowanie i starał się kierować energię młodych ludzi na salę treningową, zamiast na ulicę.

Po odejściu Jarosza boks w Strzelinie na długi czas praktycznie zniknął. Dziś dyscyplina ponownie się odradza, jednak dla pokolenia Janusza Kubsia nazwisko dawnego trenera pozostaje nierozerwalnie związane z jednym z ważniejszych okresów strzelińskiego pięściarstwa.

Z ringu do działalności bokserskiej

Drugim zmarłym w 2026 roku człowiekiem związanym ze strzelińskim boksem był Franciszek Jaszczyszyn. W młodości trenował i walczył razem z Januszem Kubsiem. Jak wspomina nasz rozmówca, dwukrotnie zajmował trzecie miejsce w rywalizacji na Dolnym Śląsku. Największy ślad pozostawił jednak nie jako zawodnik, lecz później, jako trener i działacz. – Jako zawodnik może nie osiągnął największych sukcesów, ale jako trener i działacz był wyśmienity – ocenia Kubś.

Po zakończeniu kariery Jaszczyszyn trafił do policji i związał się z Ziębicami. Tam też zaangażował się w boks. Trenował zawodników, a kiedy działalność miejscowego środowiska słabła, pomagał ją ponownie rozwijać. Zdobył uprawnienia trenerskie i sędziowskie, a z czasem został sędzią międzynarodowym. Pełnił także funkcje w strukturach bokserskich.

– Czyli z boksem był związany przez kilka dekad? – pytamy. – Tak. Zajmował się nim właściwie do śmierci – odpowiada Janusz Kubś.

Sportowa pasja jest kontynuowana również w kolejnym pokoleniu. Jak zaznacza nasz rozmówca, obecnie w działalność bokserską zaangażowany jest syn Franciszka, Damian.

Zasługują na pamięć

Tadeusz Jarosz i Franciszek Jaszczyszyn zmarli w 2026 roku. Pierwszy spoczywa na cmentarzu w Strzelinie przy ul. Krzepickiej, drugi został pochowany w Ziębicach. Okres Wszystkich Świętych stał się dla Janusza Kubsia okazją, aby przypomnieć obu działączy i ich wkład w lokalny sport. – Odchodzą ludzie, którzy dali temu regionowi namiastkę sukcesu. Nie tylko jako zawodnicy, ale też jako trenerzy, działacze i sędziowie. To ludzie, którzy zasługują na to, żeby o nich pamiętać – podkreśla Kubś.

W obu tych historiach boks okazuje się czymś więcej niż sportową rywalizacją. Dla wielu młodych chłopaków był sposobem na skierowanie energii, która wcześniej prowadziła do ulicznych bójek, na trening i walkę w ringu. Tam również były ciosy i emocje, ale obowiązywały zasady, dyscyplina i szacunek do przeciwnika. I właśnie te wartości, jak podkreśla Janusz Kubś, pozostają jednym z najważniejszych elementów dorobku ludzi, których dziś wspomina.

UWAGA!
Gdy liczba negatywnych głosów na dany komentarz osiągnie 15, zostanie on automatycznie ukryty, niemniej pokazywać się będzie przy nim opcja "kliknij, aby wyświetlić". Kiedy jednak dany komentarz osiągnie 20 negatywnych głosów, zostanie automatycznie wycofany z publikacji na stronie i już nikt nie będzie mógł go zobaczyć (poza administratorem strony).
Dodając komentarz przestrzegaj norm dyskusji i niezależnie od wyrażanych poglądów nie zamieszczaj obraźliwych wpisów. Jeśli widzisz komentarz, który jest hejtem, kliknij choragiewka875chorągiewkę i zgłoś swoje uwagi administratorowi.
Ukryj formularz komentarza

2500 Pozostało znaków


Przeczytaj także